Առաջնագիծ է բերվել սեփական կաշվի և ունեցվածքի վրա դողալու անհամարձակ թշվառականությունը

Համարձակ անհատների գործը շարունակելու համար անհնարժեշտ են ավելի մեծ թվով համարձակներ:

Ցավոք, մեր քաղաքական պայքարի դաշտում մենք ունեցանք Արմեն Գրիգորյան, որն իր կյանքը զոհաբերեց հանուն համարձակության և հանուն հայության, և որի նույնիսկ ամենամոտ ընկերները չցուցաբերեցին նրա համարձակության 10%-ը (այո՛, գրում եմ, որ կարդաք և մեղքի զգացում ունենաք):

Ասածս ի՞նչ է, անդադար ընկրկելով և իսկական ձերբակալությունից խուսափելով՝ հաղթանակ չի լինելու: Այս փորձն արդեն ունենք:

Սակայն համարձակությունը միայն անհատապես համարձակ լինելը չէ, մենք համարձակությունը վարակիչ դարձնելու կարիք ունենք, և հենց այստեղ է մեր խնդիրը, քանի որ տասնյակ տարիներ մեր հանրությանը վարակել են հակառակով՝ հանդուրժողականության և կամազրկության նորաձևություններով, գրասենյակային պայքարով (ամեն ոք իր տեղում իր գործը լավ անի), և առհասարակ, քաղաքական առաջնագիծ է բերվել «ղզիկակրատիան»՝ կեղծ ազգայնականությունն ու կեղծ բարեպաշտությունը, սեփական կաշվի և ունեցվածքի վրա դողալու անհամարձակ թշվառականությունը:

Սրան պիտի Ո՛Չ ասենք:

Հաղթանակը մեկ բանաձև ունի՝ բոլորը մեկի համար, մեկը՝ բոլորի:

Համարձակությունը պիտի վարակիչ դառնա

Էլիզա Առաքելյան

Մեկնաբանություններ